یک دقیقه با علم | یکایک ما در برهه‌ای از زندگی با بیماری‌های ویروسی چون سرماخوردگی و یکایک آبله مرغی دست و پنجه نرم کرده‌ایم، ولی عده قلیلی این نکته را درک می‌کنند که چرا ویروس‌ها بی آن‌که فعالیت زیستی داشته باشند، زنده هستند. بهترین راه فهم این نکته، مطالعه آنها به عنوان DNA انگلی است. پیکره ویروس مارپیچی از DNA (یا گاهی RNA) است که توسط پوششی پروتئینی محافظت می‌شود. ویروس از ان رو انگلی است که خود قادر به همانندسازی DNA خود نیست و به سیستم همانندسازی میزبان نیاز دارد. پوشش پروتئینی ویروس به غشای یاخته چسبیده و کانالی ایجاد می‌کند تا DNA را به درون یاخته منتقل کند. DNA ویروس سپس وارد هسته شده و یاخته را وادار به همانندسازی DNA پوشش پروتئینی‌اش می‌کند تا آنکه یاخته پر از DNA پروتئین ویروسی می‌شود و می‌ترکد و ویروس‌های جدید برای یافتن میزبان‌های نو رها می‌شوند. این فرایند یاخته‌ها را کشته و سبب بیماری می‌شود. ویروس‌ها در علم ژنتیک موضوعی فرعی نیستند: تعداد ویروس‌های موجود در لیوانی پر از آب دریا از شمار انسان‌های روی زمین بیشتر است. هر یک از آنها انگل ژنوم خاصی‌اند و خوشبختانه تنها انواع قلیلی از آنان ما را هدف قرار می‌دهند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *