یک دقیقه با علم | اصلاح ژنتیکی تجارتی عظیم و نیازمند سرمایه‌گذاری هنگفت در بخش پژوهش و توسعه است. درنتیجه GMO ها و روش‌های مرتبط موضوعی پروانه‌های بهره‌برداری سفت و سخت‌اند. افراد و شرکت‌ها مجوز ژن‌های خاص را دارا بوده و مالک معنوی همه موجوداتی که دارای آن ژن‌اند هستند. این وضعیت به مذاق بسیاری خوش نمی‌آید. پروانه یک ژن آن را به صورت توالی‌ای از بازها ثبت می‌کند و برای استفاده از آن ژن – مانند هر ملک معنوی دیگر به هزینه می‌بایست به دارنده پروانه پرداخت شود. این مسأله پرسش‌هایی عملی و اخلاقی برمی‌انگیزد. عملا چگونه دارنده پروانه می‌تواند نشان دهد که شخصی از ژن او استفاده می‌کند؟ و چگونه می‌توان ثابت کرد که آن ژن حاصل آمیزشی تصادفی نیست؟ مشکلات حقوقی امروزه بسیارند. مشکل‌آفرین‌تر جنبه اخلاقی این موضوع است؛ زیرا پروانه‌هایی برای ژن‌هایی که مواد موجود در طبیعت را رمزگذاری می‌کنند، صادر شده‌اند . شامل پروانه‌ای برای هورمون‌های انسانی – گرچه در ۲۰۱۳ این پروانه‌ها ملغی شدند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *