یک دقیقه با علم | استفاده فروید از «گفت وگو درمانی» در دهه ۱۸۹۰ باعث شد که او نظریه همه جانبه ای درباره چگونگی ساختاربندی ذهن انسان ارائه دهد. فروید دریافت که آنچه ما آگاهانه می اندیشیم تنها بخشی کوچک از چیزی است که در ذهن ما می گذرد. او گفت که در زیر لایه سطحی ضمیر آگاه، پیش آگاهی (preconcious) قرار دارد که شامل افکار و خاطراتی است که به راحتی قابل دسترسی اند. در لایه های عمیق تر و وسیع تر ذهن ما ناخودآگاه قرار دارد که به زعم فروید در آن افکار، خاطرات و احساسات سرکوب شده ذخیره می شوند. فروید بعدها در کنار این بخش های افقی ذهن سه بخش جداگانه برای روان در نظر گرفت: نهاد (id)، خود (ego) و فراخود (sperego). «نهاد» قسمت کودکانه شخصیت ماست که با «اصل لذت» (pleasure principle) سر و کار دارد، «نهاد» به دنبال ارضای فوری هوا و هوس های ابتدایی است. «خود» نماینده «اصل واقعیت» (reality principle) و بلوغ است، صدای منطق است که بر «نهاد» نظارت و آن را اداره می کند. سوم «فراخود» نماینده «اصل قضاوت» (judging principle) است، صدای اخلاق که والدین و جامعه بر ما تحمیل می کنند. کشمکش بین این «صداها»ی مخالف ریشه بسیاری از مشکلات روانی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *