یک دقیقه با علم | توانایی انسان‌ها در استدلال و تصمیم‌گیری منطقی را همگان از زمره مهم‌ترین جنبه‌های فرآیندهای ذهنی می دانند. با این حال تا دهه ۱۹۷۰ روان‌شناسان چندان توجهی به این توانایی نداشتند. هنگامی که بسیاری از روان‌شناسان روی کاستی‌های حافظه و ادراک تحقیق می کردند، دنیل کانه مان (Daniel Kahneman) و ایموس تورسکی ( Amos Tversky) به دنبال این بودند که چرا ما به رغم توانایی‌های ذهنی خود اغلب مرتکب خطا می شویم. این دو نتیجه گرفتند که اگرچه ما قادریم پیش از تصمیم‌گیری در مورد مشکل فکر کنیم، اغلب به جای فکر کردن به «روش‌های اکتشافی»، یا تخمین‌های سرانگشتی، بر اساس تجربیات گذشته اکتفا می کنیم. دلیلش تا حدی این است که شاید وقت کافی برای سبک سنگین کردن همه مزایا و معایب نداریم و همچنین به این دلیل که ذهن ما «تنبل» است و گزینه آسان تر را ترجیح می دهد. ما صاحب دو سیستم تصمیم‌گیری هستیم: سریع و آهسته و اغلب اوقات هم به تفکر سریع متوسل می‌شویم. مشکل اینجاست که این سیستم اغلب مستعد خطاهای ناشی از پیش داوری‌های شناختی است؛ تجربیات گذشته اغلب مبتنی بر نمونه‌های کوچک و خاص و در نتیجه متأثر از تعصبات فردی هستند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *