یک دقیقه با علم | پژوهش‌های نخستین نشان داد که هسته از ماده‌ای به نام کروماتین (chromatin) پر شده است که بر خلاف نامش، به خودی خود بی‌رنگ است، اما می‌توان آن‌را با رنگ‌آمیزی و زیر میکروسکوپ، مشاهده کرد.

در ۱۸۸۸، هاینریخ ویلهلم گتفریت فون والدیر-هارتس (heinrich Wilhelm Gottfried von waldeyer-hartz) مشاهده کرد که کروماتین پیش از تقسیم یاخته‌ای و دو پاره شدنش به رشته‌هایی ضخیم‌تر مبدل می‌شود. او این رشته‌های ضخیم را کروموزوم (chromosome) نامید. امروزه می‌دانیم که کروموزوم داربستی است که ژنوم را در خود نگه می‌دارد. یاخته‌های انسانی ۴۶ کروموزوم دارند ولی شمار کروموزوم‌ها از گونه‌ای به گونه‌ای دیگر متغیر است. در بیشتر طول زندگی یاخته، هر کروموزوم به شکل توده‌ای کدر از کروماتین وجود دارد که به دور پروتئین‌هایی دوکی شکل به نام هیستون پیچیده است و تنها در حین تقسیم یاخته‌ای است که این توده روی خود می‌پیچد و به ساختاری ضخیم مبدل می‌شود که در زیر میکروسکوپ قابل مشاهده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *