یک دقیقه با علم |درهم‌­تنیدگی کوانتومی، موضوع عجیبی است که بر مبنای آن می‌­توان دو ذره را به گونه‌­ای تنظیم کرد که با مشاهده رفتار یکی از آن­‌ها، به وضعیت دیگری پی برد، هر چند هزاران مایل بین آن دو فاصله بوده و هیچ راه ارتباطی با همدیگر نداشته باشند.

اثر درهم‌­تنیدگی از مبانی مکانیک کوانتوم ناشی می‌­شود که بر اساس آن می­‌توان خواص دو ذره را به هم پیوند داد و آن‌­گاه آن دو ذره همیشه با هم مرتبط خواهند ماند. به­‌طور مثال، می­‌توان دو فوتون نور را به­‌گونه‌­ای تحریک کرد که هر چند وضعیت قطبی نامعلومی دارند، اما مخالف هم باشند. حال اگر این دو فوتون با قطبیت نامعین در مسیرهای خلاف جهت هم فرستاده شوند، زمانی که قطبیت یکی از دو فوتون را اندازه بگیریم، قطبیت دومی برعکس آن خواهد بود. این نوع ارتباط، کاملا آنی بوده و حتی از انتقال اطلاعات با سرعت نور هم سریع­تر است.

آلبرت اینشتین به تئوری­‌هایی که اجازه درهم‌­تنیدگی کوانتومی را می­‌دهند، بدگمان بود و آن را «تأثیر شبح‌­وار از راه دور» می‌­خواند. اما آزمایش‌­ها نشان داد که این اثر واقعا وجود دارد. دانشمندان موفق شده‌­اند فوتون­‌های درهم‌­تنیده را بین دو نقطه در جزایر قناری اسپانیا با ۱۴۰ کیلومتر (۸۷ مایل) فاصله انتقال بدهند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *