یک دقیقه با علم | در مکانیک کوانتوم، اثر کاسیمیر، توصیف‌کننده نیروی جاذبه بسیار ناچیز بین دو صفحه موازی بدون بار رسانا در خلأ است. اثر کاسیمیر از این واقعیت نشئت می­‌گیرد که خلأ یک فضای تهی نیست، بلکه حاوی جریان­‌های متلاطمی از انرژی و ذرات بوده که دائما به وجود آمده و از بین می‌­روند.

در سال ۱۹۴۸ میلادی، فیزیکدان آلمانی، هنریک کاسیمیر فهمید که دو صفحه فلزی نزدیک به‌­هم، حرکت امواج نوری را که طول موج آن‌­ها بزرگ‌­تر از فاصله بین آن دو صفحه است، سد می‌­کنند. اگر فاصله بین صفحات به اندازه چند نانومتر باشد (یک میلیاردم متر)، چگالی انرژی خارج از صفحات، بیشتر از چگالی انرژی بین آن­‌ها شده و دوصفحه را به طرف هم فشرده می‌­کند. مشابه این پدیده، زمانی اتفاق می­‌افتد که دو کشتی بزرگ که به موازات یکدیگر قرار دارند، در هوای ساکن، به سمت هم کشیده می‌­شوند. کشتی­‌ها امواجی را که بین آن­ دو شکل بگیرد، خنثی می‌­کنند، اما امواجی که در محدوده اطراف دو کشتی به وجود می‌­آید، آن‌­ها را به طرف یکدیگر هل می‌­دهد.

اثر کاسیمیر بسته به نوع تنظیمات آزمایش می‌­تواند تولید نیروی دافعه کند. شاید روزی برسد که با استفاده از همین نیروی دافعه بتوان به اصطکاک بین اجزا یک ماشین در ابعاد نانو غلبه کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *