چگونه یک هورمون که ما را جامعه‌پذیر می‌سازد می‌تواند موجب بیگانه‌هراسی و رفتار ضداجتماعی هم بشود.

اد یانگ/ ترجمه کاوه فیض‌اللهی

کمتر ماده شیمیایی هست که به اندازه اکسی‌توسین (oxytocin) شهرت داشته باشد. این ماده که به «هورمون عشق» یا «ترکیب آغوش» معروف شده، تقریبا به تمام ابعاد مثبت روان انسان مرتبط شده است. یک نفس از آن می‌تواند آدم را همدل‌تر، بخشنده‌تر و اعتماد به نفس و تمایل او به همکاری را بیشتر کند. جاذبه‌اش برای عموم به قدری است که حتا می‌توانید آن را به شکل افشانه از فروشندگان اینترنتی مشکوک خریداری کنید. 

اما وقت آن رسیده که در این دیدگاه گل‌وبلبل بازنگری شود. موج جدیدی از پژوهش‌ها دارند نشان می‌دهند که اکسی‌توسین نه علت فرشته‌خویی ماست و نه نوش‌دارویی برای مشکلات اجتماعی جهان. در واقع، تاثیر آن بسته به شخص و شرایط بسیار متغیر است، و می‌تواند برهمکنش‌های اجتماعی ما به سمت بدتر شدن یا بهتر شدن هدایت کند. معلوم شده که «هورمون عشق» روی تیره‌ای هم دارد، روی تیره‌ای که تازه کم‌کم دارد روشن می‌شود…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *